
Een bus vol met jong en oud op pad in de kou om de stappen te nemen die men daar ooit hadden moeten nemen omdat zij “anders” waren. Gids Willem Bezemer maakte samen met St.VEDJ een bijzonder mooie en ontroerde excursie, die menige deelnemer niet zo maar meer vergeten zal.
Een verslag van de excursie
Deelnemer en VEDJ vrijwilliger Wilco Dekker stuurde ons het onderstaande verslag van de excursie.
Zondagochtend 05:30 de kou snijdt in je gezicht, samen met Wesley loop ik naar het Raadhuisplein, waar al wat mensen staan die samen met ons vandaag een bezoek gaan brengen aan het concentratiekamp Bergen Belsen.
Om 06:00 vertrekt dan de bus met aan boord 29 personen richting Bergen.
De sfeer tijdens de reis is goed, allen vanwege wat slaapgebrek van mezelf ben ik een paar keer in slaap gevallen.
Om 12 uur komen we aan bij een legerverzamelplaats genaamd Baan 41. Dit is de plek waar we koffie drinken en waar Willem Bezemer ons aan de hand van een film informeert over het ontstaan en de gebeurtenissen in het kamp.
We gaan als eerste naar het oude station, waar de "kampbewoners" aankwamen, hierna moesten zij een 6 kilometer lange wandeling maken, welke wij vanwege de sneeuw met de bus hebben gemaakt. Zelfs de bus klinkt enorm luxe als je je realiseert dat ze in de oorlog de keus niet hadden door weer en wind moest deze afstand worden afgelegd.
Willem wilde dat wij de oude ingang zouden nemen, ten einde ons te confronteren met het gevoel van toen, treffender kon het niet, ploeterend door 50 cm sneeuw, komen we na zo'n 300 meter aan bij de onluizingstent, alleen de naam al. Helaas maar door mijn hoofd klinkt "gelukkig" hij is ingestort door de sneeuw, maar nu hoeft er eigenlijk niets meer kapot, men moet dit zien. Ploeterend door de sneeuw wederom zo'n 100 meter komen we aan bij de resten van een barak, helaas bedekt door een laag dikke sneeuw.
Weer zo'n 100 meter komen we eindelijk aan bij de normale weg zonder sneeuw. Ja ik weet dat dit zeer verwend klinkt als je je realiseert dat men in die tijd zelfs blootvoets en weinig kleding ook onder deze omstandigheden deze weg heeft moeten lopen, lopen wij met onze boots goede schoenen en winterkleding toch te klagen over de te volgen weg.
Daarna lopen wij door het kamp met zijn vele massagraven en gedenkstenen met als een soort van hoogtepunt de steen van Anne en Margot Frank, ze liggen niet onder de steen, maar in 1 van de massagraven.
Soort hoogtepunt, omdat alles een indruk maakt en dat het voor een ieder die dit heeft meegemaakt even rampzalig is geweest of je in deze tijd dan bekend bent of niet.
Wat ook wonderbaarlijk is, is dat in zo'n prachtige omgeving afgezien natuurlijk van wat er gebeurd is is het feit dat zelfs de dieren zoals vogels herten, zwijnen mijden deze plek zelfs, af en toe hoor je een verdwaalde vogel, zouden de dieren dan toch ook een natuurlijk instinct hebben, waarmee ze niet met deze plek willen worden geassocieerd.
Na een bezoek aan het museum, wat ook enorm indrukwekkend is om te zien, wat een verdriet en wat een geweld ........ WAAROM.
Om 16:30 is het tijd om naar huis te gaan, na een stop voor het diner, alwaar wij om 23:00 aankomen.
In bed komen de beelden weer boven, wat een verdriet, ik vind dat iedereen dit moet zien.
LET WEL !!!!!Dit mag echt nooit meer gebeuren, en als men dit kan leren door dit kamp te bezoeken, doe dat dan, want het gebeurd nog iedere dag weliswaar met andere getallen andere groepen, maar het gebeurd wel.
Op 13,14 en 15 mei 2010 zal de excursie naar voormalig vernietigingskamp Auschwitz plaatsvinden. Hier zijn nog enkele plaatsjes vrij. Meer weten? Ga dan naar de website van St.VEDJ: www.vedj.info of neem contact op met St. VEDJ: info.vedj@gmail.com / 06-14606126.




















3 reacties, word lid om ook een reactie te plaatsen
Het is triest te constateren dat er wereldwijd nog steeds oorlogen worden gevoerd. Deze monumenten zouden verplicht moeten worden bezocht door iedereen opdat men beseft waar haat/angst/onbegrip toe kan leiden. Ook al gaat het economisch niet goed, geen oplossing is in ieder geval een groep daarvan de schuld te geven!
Wilco wat heb je het goed verwoord
ik ben nog even te emotioneel na deze excursie om een goed verslag te maken, me hoofd maakt op dit moment over uren.
Hopelijk kunnen jullie alle verschrikkelijke indrukken toch een plaatsje geven, zodat je je eventuele nageslacht kan vertellen over gruweldaden die nooit meer mogen plaats hebben.